Grabowska Julia - * * * [W wieczornym mieście słychać dzwony]
W wieczornym mieście słychać dzwony,
wybijające zbyt późną godzinę.
Pijani, młodzi chłopcy krzyczą w niebogłosy.
Psy szczekają na ostatnich, spóźnionych rowerzystów.
Starsi ludzie pochowali się w zaciszach swych domów.
Dzieci już nie płaczą,
uśpione przez czerwcowy księżyc.
Gwiazdy niosą sen
spokojnym, praworządnym obywatelom.
Tylko oni -
przeciwni temu, co zwykłe i oklepane,
buntujący się przeciw sloganomi ogólnikom,
trwają w namiętnym pocałunku,
z każdym oddechem darząc się coraz większą miłością.
wybijające zbyt późną godzinę.
Pijani, młodzi chłopcy krzyczą w niebogłosy.
Psy szczekają na ostatnich, spóźnionych rowerzystów.
Starsi ludzie pochowali się w zaciszach swych domów.
Dzieci już nie płaczą,
uśpione przez czerwcowy księżyc.
Gwiazdy niosą sen
spokojnym, praworządnym obywatelom.
Tylko oni -
przeciwni temu, co zwykłe i oklepane,
buntujący się przeciw sloganomi ogólnikom,
trwają w namiętnym pocałunku,
z każdym oddechem darząc się coraz większą miłością.
Kategoria:
Debiuty amatorskie
Debiuty amatorskie
Tagi tego wiersza:
dzwony miłość zakochani sen bunt wieczór
dzwony miłość zakochani sen bunt wieczór